Day 2 na pala.

Hindi ko alam bakit pero sa hinabahaba naman ng panahon bago nangyari yung pagle-let go ko kay daddy long legs e lagi kami nagkakasalubong ng landas. Sa span of time na nagkakilala kami, hindi man lang kami nagkakasalubong sa loob ng ospital na pinagta-trabahuhan namin. Ngayon lang.

Sa tuwing makikita ko siya, babatiin ko siya. Babati din siya. Tapos pag alis niya, maluluha ako.

Nakikita ko kasi gaano siya kalungkot, gaano nasaktan. Alam mo yung tipong pinipilit lang niyang ngumit o pansinin ako pero sa totoo lang ayaw niya kasi sa tuwing makikita niya yung taong nanakit sa kanya e parang umuulit lang ulit lahat ng sakit? Tangina this no? 

Minsan hinihintay ko pa din siya sa sakayan ng jeep. Baka sakaling makita ko. Hindi ko alam kung bakit ginagawa ko yun. Kadalasan binabasa ko yung thread ng messages namin. Tas mangingiti/matatawa ako sa mga usapan namin. Hindi ko din alam bakit ko ginagawa yun.


Miss ko na siguro siya. Ayoko lang umamin.  

Anlungkot ko lang. Pansin na pala ng mga ka-trabaho ko. At napansin ko din sa mga mata ko sa pictures.

"She wasn't bitter. She was sad though. But it was a hopeful kind of sad. The kind of sad that just takes time."

-The Perks of Being a Wallflower

Hindi ko na alam yung gagawin ko.

Naguguluhan na ako. Hindi ko alam kung gusto ko pa bang ituloy to itigil na.

Si daddy long legs. Ayoko siyang paasahin sa wala.

Sinusubukan ko naman e. I'm trying to open up my heart to him. Kung tutuusin okay siya talaga e. Ma-effort. Sweet. Mukang loyal. Kaso kasi parang may pumipigil talaga saken to give in e. Suspect ko e yung sincerity issues ko.

Minsan iniisip ko din, walang spark. HIndi ako ganun kasaya. Parang may kulang talaga e. Minsan gusto ko siyang tanungin kung nabo-bore ba siya sakin. Kung gusto na ba niya tumigil. Kung naiinip na siya. Kung iniisip ba niya na pinapaasa ko siya kasi God knows wala akong planong paasahin siya. He doesn't deserve that. No one does. 

Kung nararamdaman niyang may kulang nga.

Minsan iniisip ko kung totoong sigurado ba talaga siya sakin. Gusto ko itanong yun sa personal. Sa muka niya.

He's a great guy. He deserves to be treated right. He deserves to be happy. But I don't know if he deserves me. Or if I deserve him. 

Natatakot ako na kapag pinakawalan ko siya, hindi na ako makakahanap ng gaya niya. Pero natatakot din akong kapag hindi ko siya pinakawalan, baka ma-take for granted ko naman siya.

I think I need a sign.

Totoo pala talaga yung sinasabi nilang "Be careful for what you wish for" no?

Akala ko kasi dati hindi totoo yun. Iniisip ko kasi dati bakit ako magsisisi sa mga hiniling ko e gusto ko naman yun. Bakit ko ba hihilingin kung ayokong magkatotoo diba?


Since November 2011, lagi kong wini-wish na sana maging masaya na ulit ako. Lagi kong dinadasal kay God yun. Sa 11:11 wishes. Nung nakakita ako ng shooting star. Basta lagi yun.

Simula nung pumasok yung January, naging masaya na nga talaga ako. Naging masaya ako sa trabaho ko, sa mga kaibigan ko, sa mga nangyayari sa buhay ko. As in ang saya ko lang talaga. Tapos naisip ko nun, siguro pwede na ako mag-lovelife ulit. Sabi nga kasi nila, love when you're ready, not when you're lonely. Naisip ko kasi na siguro handa na ako ulit. Alam ko na yung mga gagawin ko. Alam ko na yung mga mali ko dati. Sa tingin ko oras na para i-test yung sarili ko kung natutunan ko na yung mga dapat na natutunan ko na. Nagdasal ako. "God, ready na yata ako magkaboyps!"



E ayun may pinadala nga yata. Si daddy long legs.

Yung seryoso? Sa tingin ko siya yung heart's desire ko. Sa tingin ko siya yung tipo ko ng true love. Nakahanap yata ako ng katapat ko. Nakahanap yata ako ng taong ta-tratuhin ako sa paraan na gusto, ginusto at gugustuhin ko. 

Nakahanap yata ako ng taong nagpa-pay attention sa mga sinasabi ko. 

Willing maghintay para saken.

Willing sumugal para saken.

Na kung titigan ako e akala mo ako lang ang babae sa mundo.

Sweet.

Ma-effort.

Mukang sincere.

Gagawa ng oras para sa akin.

Mukang seryoso.

Pero may nagho-hold back sakin e. Maraming bagay. Minsan napapa-isip ako kung ready na nga ba talaga ako. Kung sincere ba talaga tong taong to. Kung maniniwala ba ako sa mga sinasabi niya. 

Unconsciously kasi, naghihintay pa din ako kay Tom Sawyer e. Unconsciously, hinihintay kong bumalik siya.

Pero naisip ko, mukang may tao na mas deserving ng atensyon ko. Yung hindi ako binabalewala. Nakikita ko kung gaano ko napapasaya tong taong to. Kahit wala akong masyadong ginagawa, nakikita ko gaano siya kasaya kapag kausap niya ako. Pag kasama niya ako. 

Nung nakaraan sinabi ko kay daddy long legs yung issue ko. Na mukang hindi pa talaga ako nakaka-move on kay Tom Sawyer. Hindi ko alam kung nasaktan ko siya. Nag-sorry na lang ako. Tsaka una pa lang binalaan ko na siya. Sabi ko lahat ng dumaan sakin, sinukuan lang din ako. Kaya wag siya mag-expect saken dahil ako hindi na rin naman nage-expect sa kanya. Pero sige pa din siya. Sabi ko baka kasi isipin niya na pinapaasa ko siya. Ayoko ng ganun kasi nga ayoko ng nananakit ng tao. Nararamdaman ko din kasi yung sakit. Sabi niya basta andyan lang daw siya. At bigyan ko daw siya ng chance.

Sabi ko yun naman yung ginagawa ko ngayon. Binibigyan ko siya ng chance. Natutunan ko last year yun. Give chances. Pati sarili ko ngayon, binibigyan ko ng chance.

Tapos nakakatawa nung nakaraan sabi ko kay God, "Wait lang God hindi pa yata ako ready! Ambilis mo naman kasi!" Hahaha!

Alam mo, siya yung kauna-unahang tao na nagbigay sakin ng bouquet. :)