Day 2 na pala.

Hindi ko alam bakit pero sa hinabahaba naman ng panahon bago nangyari yung pagle-let go ko kay daddy long legs e lagi kami nagkakasalubong ng landas. Sa span of time na nagkakilala kami, hindi man lang kami nagkakasalubong sa loob ng ospital na pinagta-trabahuhan namin. Ngayon lang.

Sa tuwing makikita ko siya, babatiin ko siya. Babati din siya. Tapos pag alis niya, maluluha ako.

Nakikita ko kasi gaano siya kalungkot, gaano nasaktan. Alam mo yung tipong pinipilit lang niyang ngumit o pansinin ako pero sa totoo lang ayaw niya kasi sa tuwing makikita niya yung taong nanakit sa kanya e parang umuulit lang ulit lahat ng sakit? Tangina this no? 

Minsan hinihintay ko pa din siya sa sakayan ng jeep. Baka sakaling makita ko. Hindi ko alam kung bakit ginagawa ko yun. Kadalasan binabasa ko yung thread ng messages namin. Tas mangingiti/matatawa ako sa mga usapan namin. Hindi ko din alam bakit ko ginagawa yun.


Miss ko na siguro siya. Ayoko lang umamin.  

Anlungkot ko lang. Pansin na pala ng mga ka-trabaho ko. At napansin ko din sa mga mata ko sa pictures.

"She wasn't bitter. She was sad though. But it was a hopeful kind of sad. The kind of sad that just takes time."

-The Perks of Being a Wallflower

Hindi ko na alam yung gagawin ko.

Naguguluhan na ako. Hindi ko alam kung gusto ko pa bang ituloy to itigil na.

Si daddy long legs. Ayoko siyang paasahin sa wala.

Sinusubukan ko naman e. I'm trying to open up my heart to him. Kung tutuusin okay siya talaga e. Ma-effort. Sweet. Mukang loyal. Kaso kasi parang may pumipigil talaga saken to give in e. Suspect ko e yung sincerity issues ko.

Minsan iniisip ko din, walang spark. HIndi ako ganun kasaya. Parang may kulang talaga e. Minsan gusto ko siyang tanungin kung nabo-bore ba siya sakin. Kung gusto na ba niya tumigil. Kung naiinip na siya. Kung iniisip ba niya na pinapaasa ko siya kasi God knows wala akong planong paasahin siya. He doesn't deserve that. No one does. 

Kung nararamdaman niyang may kulang nga.

Minsan iniisip ko kung totoong sigurado ba talaga siya sakin. Gusto ko itanong yun sa personal. Sa muka niya.

He's a great guy. He deserves to be treated right. He deserves to be happy. But I don't know if he deserves me. Or if I deserve him. 

Natatakot ako na kapag pinakawalan ko siya, hindi na ako makakahanap ng gaya niya. Pero natatakot din akong kapag hindi ko siya pinakawalan, baka ma-take for granted ko naman siya.

I think I need a sign.